Nauka astrologii – co przeczytać, jak studiować

Przewiń stronę niżej, by zapoznać się z listą polecanych książek i artykułów.

Astrologia tradycyjna od astrologii humanistycznej różni się nie tylko celem analizy horoskopu, ale także schematem jego interpretacji. Szkoła tradycyjna opiera się na usystematyzowanej interpretacji kolejnych domów horoskopu i zagadnień z nimi związanymi, natomiast jej współczesna wersja większą wagę przywiązuje do identyfikacji znaczenia pojedynczych planet. Świetnie tę różnicę widać na większości for internetowych, które zasypane są pytaniami typu: „Co oznacza [planeta] w [znak zodiaku] w [dom horoskopu]? Z punktu widzenia astrologii tradycyjnej jest to całkiem spore spłycenie funkcji, które może dana planeta pełnić w horoskopie. Przykłady? Wenus, poza tym, że ze swej natury sygnifikuje w horoskopie m.in. sprawy miłosne i artystyczne uzdolnienia, w horoskopie Joe’a Cockera jest także sygnifikatorem zawodu (mimo że pozornie z 10 domem ma niewiele wspólnego) i almutenem figuris, zaś Wenus położona w Pannie w horoskopie Maksymiliana Gierymskiego z jednej strony współodpowiada za brak potomstwa, natomiast z drugiej stanowi sygnifikator zawodu, a racjonalność Panny tłumaczy jego zainteresowanie realizmem w malarstwie. Merkury, z którego zwykło się odczytywać możliwości intelektualne właściciela horoskopu czy zdolność racjonalistycznej percepcji rzeczywistości, w kosmogramie Anny Dostojewskiej pełni funkcje sygnifikatora zawodu oraz, nazwijmy to, osobowości.

Pierwszą zakupioną przeze mnie książką astrologiczną był Astrologiczny przewodnik ku samoświadomości Dony Cunningham – książka w sam raz na dobry początek, łatwa i przyjemna w czytaniu, jednak nie wnosząca konkretnych umiejętności do warsztatu laika – pomaga w zapamiętaniu symboli planet i ich ogólnego znaczenia w horoskopach w duchu astrologii humanistycznej, jednak lektura tej książki nie nauczy cię kompleksowej analizy horoskopu pod kątem konkretnego tematu. Na początek polecam jednak bardziej systematycznie napisaną książkę Alexandra von Pronaya pt. Zarys astrologii urodzeniowej.

Zapoznając się z materiałami w internecie oraz kolejnymi książkami dostępnymi na polskim rynku, szybko zdasz sobie sprawę, że większość nich nie daje podstaw do pogłębionej analizy horoskopu wycelowanej na różne sfery życiowe.

Moje (choć pewnie również wielu innych osób) studia astrologiczne zmieniły kierunek dzięki wykładowi Johna Frawleya Kocha, nie kocha (She Loves Me, She Loves Me Not) wygłoszonemu na III Konferencji PSA, który rozpalił we mnie ogromne zainteresowanie astrologią horarną (astrologią pytaniową), a co za tym idzie, także szeroko rozumianą astrologią tradycyjną. Jedną z najważniejszym książek astrologicznych na mojej półce jest wyśmienity Podręcznik astrologii horarnej J. Frawleya, w którym autor w klarowny i porywający sposób zapoznaje czytelnika z metodą interpretacji horoskopów stawianych na czas zadania różnego rodzaju pytań.

Jeżeli znasz język angielski i interesujesz się astrologią urodzeniową, z całego serca polecam najważniejszy dla mnie podręcznik interpretacji natywników, prawdziwą skarbnicę różnych technik i koncepcji – Bonatti on Nativities (Guido Bonatti, Book of Astronomy – Treatise 9, tłum. Benjamin N. Dykes). Bonatti, włoski astrolog praktykujący w XIII wieku, w swoim obszernym dziele podsumował wielu wcześniejszych autorów i wniósł własny wkład w metodykę interpretacji horoskopów.

Dla wszystkich zainteresowanych studiowaniem astrologii, w trakcie którego nauczą się konkretnych metod interpretacji horoskopów, zachęcam do zapoznania się z listą lektur skupionych na różnych zagadnieniach przedstawioną niżej. Niestety, lista ta niemal nie uwzględnia tradycyjnych tekstów źródłowych (napisanych do ok. 1700 r. n.e.), ponieważ w ojczystym języku mamy ich naprawdę niewiele: Czworoksiąg Ptolemeusza, Centiloquium Pseudo-Ptolemeusza (dostęp on-line) oraz Opus astrologicum i Traktat o astrologii medycznej Culpepera, jednak astrologii urodzeniowej poświęcony jest praktycznie tylko pierwszy z wymienionych tekstów, czyli reprezentacyjne dzieło astrologii hellenistycznej. Nie posiadamy żadnego tłumaczenia tradycyjnych tekstów średniowiecznych z kręgu arabskiego, żydowskiego czy perskiego (Abu Bakr, Masha’allah, Abu Ma’shar, Sahl, Abraham ibn Ezra, Alcabitius), jak również zachodnich traktatów napisanych po łacinie (G. Bonatti, J.B. Morin) czy nawet angielsku. Wyrażam głęboką nadzieję, że sytuacja ta ulegnie zmianie dzięki sprawnie działającej Bibliotece Polskiego Towarzystwa Astrologicznego, w ramach której wydawane są rzetelnie opracowane i profesjonalnie przetłumaczone książki. Bez tych tłumaczeń nie ma mowy o praktykowaniu w Polsce na szerszą skalę czy promocji astrologii tradycyjnej, bo choć mamy książki omawiające techniczne terminy astrologii tradycyjnej (np. Reguły astrologii tradycyjnej Piotra Piotrowskiego), to jednak brak podręczników ze schematami interpretacji znaczenia kolejnych domów uniemożliwia ich pełne zastosowanie.

1. Osobowość: temperament, charakter, intelekt

  • Klaudiusz Ptolemeusz, Czworoksiąg, tłum. Grzegorz Muszyński, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2012, s. 175-187.

Ptolemeusz, jak przystało na autora z II w. n.e., posługuje się terminologią odmienną od współczesnej, bo i opartą na innym paradygmacie. W tym tekście źródłowym rozważania na temat charakteru właściciela horoskopu znajdziemy w rozdziale O cechach duszy księgi trzeciej. Rozróżnia on dwie części duszy: rozumną i myślącą, którą przyporządkowuje Merkuremu, oraz postrzegającą i nierozumną, o której charakterze można wnioskować na podstawie Księżyca i planet go aspektujących. Metoda wskazana przez Ptolemeusza ma swoje ograniczenia. Nie daje on konkretnych wskazówek, co robić, gdy Księżyc i Merkury w natywniku władane są przez różne planety lub zajmują różne położenie w stosunku do Słońca (poranne / wieczorne) lub osi horoskopu (wschodnie / zachodnie). Technikę zaprezentowałem na blogu na przykładzie horoskopu Jana Lechonia, jednak trzeba otwarcie przyznać, że jest ona rzadko stosowana nawet przez sticte tradycyjnych astrologów.

  • Kuba Ruszkowski, Sygnifikator usposobienia. Analiza technik angielskich astrologów okresu renesansu i ich praktyczne zastosowanie (dostęp on-line)

Ten obszerny artykuł stanowi analizę metodologii wyznaczania i interpretowania sygnifikatora usposobienia wypracowanej przez XVII-wiecznych astrologów (William Lilly, John Gadbury, John Partridge, Henry Coley). Poza teorią, w artykule znalazły się dwie historyczne analizy sygnifikatora pochodzące z dzieła W. Lilly’ego i J. Gadbury’ego oraz jeden współczesny przykład (horoskop Karola Wojtyły).

  • William Lilly, Astrologia chrześcijańska, tłum. Kuba Ruszkowski, Księga III, Rozdział CVI: O temperamencie ciała, prajakościach planet i znaków zodiaku (dostęp on-line).
    Nicholas Culpeper, Traktat o astrologii medycznej, tłum. Magdalena Krukowska, Warszawa: Polskie Towarzystwo Astrologiczne, 2014, Niezawodne wskazówki, jak rozpoznać kompleksję u człowieka, s. 163-168
    John Frawley, Rzeczywista astrologia, tłum. Julian Brudzewski, Katowice: Wydawnictwo KOS, 2010, s. 32-40, 300-305
    Erik van Slooten, Klasyczna interpretacja horoskopu, tłum. Ewa Wojtyś, Warszawa: Polskie Towarzystwo Astrologiczne, 2013, s. 45-48

Wszystkie powyższe teksty traktują o temperamencie – metodach jego określania za pomocą horoskopu urodzeniowego (Lilly, Frawley, Slooten) oraz jego przejawach w zachowaniu się właściciela horoskopu (przede wszystkim Culpeper).

  • Leon Zawadzki, Ariadna. Labirynt, Białystok: Studio Astropsychologii, 1998, Charakter, s. 84-92.
    Leon Zawadzki, Ariadna. Wyrocznia, Białystok: Studio Astropsychologii, 2000, s. 280-294, 329-333.

Leon Zawadzki wyraził się wysoce sceptycznie wobec zamykania tematu w obrębie czterech typów temperamentów i przedstawił w w/w fragmentach Ariadny astrologiczne wyznaczniki różnych cech charakteru: usposobienia łagodnego i spokojnego; porywczego; skłonności do skąpstwa, rozrzutności, oszczędności; radości i optymizmu; zgryźliwości, smutku i małomówności; ekspansywności; hipokryzji; despotyzmu; arogancji; agresywności; awanturnictwa; cierpliwości; odwagi itd.

  • Siergiej A. Wroński, Astrologia klasyczna. Tom 3. Domy, tłum. Alla A. Chrzanowska, Białystok: Ars Scripti-2, 2006, Astrologiczne wskaźniki cech charakteru, s. 276-307.

Wroński dla różnych cech potencjalnie opisujących właściciela horoskopu podaje sygnifikacje astrologiczne w postaci silnych planet, wyróżniających się znaków zodiaku, domów i charakterystycznych aspektów planetarnych. Znajdziemy tu opis m.in. agresji, alkoholizmu, altruizmu, analitycznych zdolności, apatii, ascetyzmu, awanturniczości, braku litości, braku zasad, chciwości, cierpliwości, despotyzmu, dobroci, egoizmu, ekscentryczności, ekstrawertyzmu, fanatyzmu, gadatliwości, hojności, infantylizmu, introwertyzmu, kłamliwości, konserwatyzmu, niedbalstwa, opryskliwości, optymizmu, staranności, szczerości, szlachetności, uporu, wierności, zawiści czy złośliwości.

  • Stephen Arroyo, Astrologia i psychologia, tłum. Dariusz Rossowski, Łódź: Ravi.

Książka z nurtu astrologii humanistycznej. Podstawą interpretacji jest klasyfikacja znaków zodiaku do 4 żywiołów. Osobowość właściciela horoskopu ma być oceniona na podstawie położenia planet w żywiołach i oceny nadmiaru lub braku żywiołów w horoskopie.

2. Finanse

  • Klaudiusz Ptolemeusz, Czworoksiąg, tłum. Grzegorz Muszyński, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2012, s. 190-191.

Z tekstu źródłowego nasuwa się wniosek, że koryfeusz astrologii tradycyjnej nie był specjalnie zainteresowany tematem pieniędzy. Rozdział O powodzeniu materialnym jest króciutki i sprowadza się do interpretacji znaczenia władców Punktu Fortuny.

  • Leon Zawadzki, Ariadna. Labirynt, Białystok: Studio Astropsychologii, 1998, Sytuacja materialna i finansowa, s. 107-144.
    Leon Zawadzki, Ariadna. Wyrocznia, Białystok: Studio Astropsychologii, 2000,  s. 335-339.

W pierwszym tomie Ariadny (Labirynt) Leon Zawadzki tematowi finansów poświęcił dwa rozdziały: Sytuacja materialna i finansowa oraz Czy astrolog może rozbić bank?. Pierwszy z nich to wnikliwa analiza drugiego domu horoskopu – znaczenia znaku zodiaku na jego wierzchołku oraz planet obecnych/władających tym domem. Kolejny rozdział traktuje o astrologicznych wyznacznikach zysków lub strat finansowych w wyniku hazardu. Autor zagospodarował kilka stron tematowi pieniędzy również w drugim tomie swojej trylogii.

Wojciech Suchomski, autor portalu AstroBiznes.pl, na wykładzie omówił znaczenie żywiołów, na podstawie których różnicuje predyspozycje do biznesu od predyspozycji do inwestowania na giełdzie. Wykład zilustrowany licznymi, ciekawie omówionymi przykładami.

3. Dom rodzinny

  • Klaudiusz Ptolemeusz, Czworoksiąg, tłum. Grzegorz Muszyński, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2012, s. 147-151.

Ptolemeusz, zgodnie z tradycją, matce przyporządkował Księżyc i Wenus, a ojcowi Słońce i Saturna. Jego uwaga skupiona jest na analizie losu, majątku i długości życia rodziców. W rozdziale O rodzeństwie wyraźnie zaznacza, że ustalenie dokładnej liczby rodzeństwa i szczegółowych cech charakteru jest niemożliwe, a podjętą analizę tematu (liczebność, długowieczność, pozycja społeczna, relacje) opiera na interpretacji dziesiątego znaku od położenia Wenus lub Księżyca (w zależności, czy horoskop jest kolejno dzienny czy nocny).

  • Leon Zawadzki, Ariadna. Wyrocznia, Białystok: Studio Astropsychologii, 2000, s. 222-231.

Polski astrolog wnikliwie analizuje sytuację materialną rodziny i relacje pomiędzy członkami rodziny na podstawie władców różnych domów horoskopu i powiązań między nimi.

4. Dzieci

  • Klaudiusz Ptolemeusz, Czworoksiąg, tłum. Grzegorz Muszyński, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2012, O dzieciach, s. 202-204.

Jeżeli jesteś przekonany, że tradycyjna analiza horoskopu pod kątem dzieci skupia się wyłącznie na piątym domu horoskopu, koniecznie zapoznaj się z tym materiałem! To jeden z ostatnich sektorów horoskopu branych pod uwagę przez Ptolemeusza…

  • Leon Zawadzki, Ariadna. Wyrocznia, Białystok: Studio Astropsychologii, 2000, s. 256-263.

To synteza współczesnych źródeł (kilkukrotnie przywoływany jest Raphael, angielski astrolog z początku XIX wieku) i obserwacji Leona Zawadzkiego skupiona na szerokiej interpretacji piątego domu i jego relacji z władcami innych domów.

5. Związki, życie uczuciowe i seksualne

  • Klaudiusz Ptolemeusz, Czworoksiąg, tłum. Grzegorz Muszyński, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2012, O związkach osobistych, s. 197-202.

Ptolemeusz na podstawie fazy Księżyca (horoskopy mężczyzn) i położenia Słońca w ćwiartkach horoskopu (horoskopy kobiet) określa wiek (młodo/w późniejszym wieku) wejścia w związek, a następnie rozważa liczbę związków i opisuje partnerów. Nie zabrakło elementarnych informacji o… synastrii!

  • J.R., Astrologia a małżeństwo, Wisła (Śląsk Cieszyński): nakładem „Hejnału”, 1938 (dostęp on-line)

Broszurka poświęcona tylko temu tematowi, dlatego z pewnością warto się z nią zapoznać. Życzyłbym sobie (i całej polskiej społeczności astrologicznej) większej liczby tego typu publikacji, także na inne tematy oraz pisanych z punktu widzenia różnych szkół.

  • Leon Zawadzki, Ariadna. Wyrocznia, Białystok: Studio Astropsychologii, 2000, s. 231-263, 302-323.

W Ariadnie czytelnik zostaje skonfrontowany z twardą rzeczywistością. Leon Zawadzki poza tematami omówionymi w w/w publikacjach, opisuje charakterystyczne konfiguracje astrologiczne w ramach takich tematów jak np. związki tajemne, przemoc w związkach uczuciowych, separacje małżeńskie, celibat, aseksualność czy znaczenie planet w piątym domu horoskopu w kontekście seksualności.

  • Jan Sar, Śladami Wenus. Astrologia życia intymnego, Białystok: Studio Astropsychologii, 1998.

Jan Sar-Skąpski, twórca astrologii procesów świadomych, wykorzystuje w swojej praktyce midpunkty i astrologię harmoniczną. W książce można znaleźć opis wszystkich midpunktów, w które może być zaangażowana Wenus (s. 163-192) – zarówno jako planeta współtworząca midpunkt, jak i jako planeta będąca w midpunkcie.

Warszawska astrolog w pierwszym artykule przedstawiła kilka wskazówek dotyczących interpretacji położenia Wenus w znakach i domach oraz krótko omówiła rolę planet społecznych w kontekście małżeństwa. Tekst zwieńczony został omówieniem horoskopu J. Deepa. W drugim tekście, stanowiącym fragment wykładu, który został wygłoszony podczas I Konferencji PSA, autorka koncentruje się ponownie na położeniu Wenus w znakach, ale interpretację poszerza o analizę aspektów Wenus z Marsem, Jowiszem i Saturnem w kontekście życia seksualnego. Izabela Podlaska-Konkel postawiła tezę, że inicjacja seksualna sygnifikowana jest w horoskopie urodzeniowym przez Księżyc, a jej przebieg i miejsce mogą być odczytane poprzez wzięcie pod uwagę znaku, domu i aspektów Księżyca.

6. Ścieżka zawodowa i kariera

  • Klaudiusz Ptolemeusz, Czworoksiąg, tłum. Grzegorz Muszyński, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2012, s. 191-197.

Załączyłem w tym temacie dwa rozdziały Czworoksięgu: O randze społecznej i O rodzajach działalności zawodowej. Dlaczego? Patronami zawodów są Mars, Wenus i Merkury, a to, która z tych planet będzie miała decydujące znaczenie, zależy od ich położenia względem Słońca, Medium Coeli i aspektu z Księżycem. Trzy planety, a przecież możliwości potencjalnych zawodów czy specjalizacji jest mnóstwo (tych ostatnich w Polsce mamy zarejestrowanych ponad 2400)! Tu już z samego założenia pomaga poznanie rangi społecznej właściciela horoskopu, by rozróżnić, czy Wenus będzie przemawiała za pracą jako kwiaciarka czy aptekarka, a gdy władzę nad zawodem dzierżą pospołu Merkury i Marsem – pomoże zorientować się, czy właściciel horoskopu będzie rzeźbiarzem czy może jednak lekarzem.

  • William Lilly, Astrologia chrześcijańska, tłum. Magdalena Krukowska i Kuba Ruszkowski, Księga IV, Rozdziały CXLVIII i CXLIX (on-line).

Tłumaczenie dwóch rozdziałów i ich krótkie omówienie dostępne są w notatce blogowej poświęconej metodzie wyznaczania i interpretacji sygnifkatora zawodu opisanej przez Williama Lilly’ego. Lilly podkreśla znaczenie Merkurego, Wenus i Marsa jako podstawowych sygnifikatorów, których znaczenie jest modyfikowane przez położenie w znakach, domach i aspektach z innymi planetami.

  • Leon Zawadzki, Ariadna. Wyrocznia, Białystok: Studio Astropsychologii, 2000, Uzdolnienia i talent, s. 207-221.

W tym rozdziale podkreślone jest znaczenie Merkurego. Leon Zawadzki podał charakterystykę aspektów Merkurego z planetami i koniunkcji z osiami. Następnie zostały zaprezentowane astrologiczne sygnifikacje około 30 zawodów.

  • Siergiej A. Wroński, Astrologia klasyczna. Tom 3. Domy, tłum. Alla A. Chrzanowska, Białystok: Ars Scripti-2, 2006, Astrologiczne X domu, s. 119-134.
    Siergiej A. Wroński, j.w., Astrologiczne wskaźniki zawodu, s. 269-275.

Wroński w opisie dziesiątego domu podaje interpretacje władcy X domu w znakach zodiaku i domach horoskopu, następnie przedstawia metodę określenia pozycji społecznej i wyboru zawodu (obsada znaków zodiaku w kontekście żywiołów; aspekty planet ze Słońcem i Księżycem; opis kolejnych znaków zodiaku i planet w kontekście zawodów). W rozdziale Astrologiczne wskaźniki zawodu (s. 269-275) hrabia Wroński dla różnych zawodów podaje sygnifikacje astrologiczne w postaci silnych planet, wyróżniających się znaków zodiaku, domów i charakterystycznych aspektów planetarnych. Znajdziemy tu astrologiczny opis m.in. aptekarzy, architektów, biznesmenów, chemików, działaczy politycznych, dziennikarzy, filozofów, grafików, inżynierów, jubilerów, komików, kompozytorów, lekarzy, prawników, sportowców, uczonych czy wokalistów.

  • Kuba Ruszkowski, Artyści z Wenus pozbawioną podstawowej godności (dostęp on-line)

Krótki artykuł bogaty w liczne przykłady horoskopów, w których Wenus położona jest w znaku wygnania (Baran, Skorpion) lub upadku (Panna). Omówione zostały kosmogramy muzyków (Poison Ivy, Marty Wiśniewskiej, Andrzeja Sikorskiego, Krystiana Zimermana) i malarzy (Józefa Brandta, Maksymiliana Gierymskiego).

7. Przyjaciele, otoczenie

  • Klaudiusz Ptolemeusz, Czworoksiąg, tłum. Grzegorz Muszyński, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2012, O przyjaciołach i wrogach, s. 204-206.

O Czworoksięgu w tym miejscu wspominam jedynie pro forma, ponieważ tak naprawdę nie powinien znaleźć się na tej liście. Brak w tym rozdziale jakichkolwiek wskazówek do interpretacji horoskopu urodzeniowego. Jest to materiał źródłowy o astrologii porównawczej.

  • Leon Zawadzki, Ariadna. Wyrocznia, Białystok: Studio Astropsychologii, 2000, Przyjaciele, wrogowie, procesy, s. 264-279.

Przedstawiona została solidna metoda interpretacji znaczenia jedenastego domu – domu przyjaźni. Nie zabrakło informacji o liczności związków przyjacielskich czy ich trwałości. Leon Zawadzki podzielił się w tym rozdziale również ciekawymi spostrzeżeniami na temat wrogów w horoskopie – obok interpretacji domu siódmego (jawni wrogowie) i dwunastego (ukryci wrogowie) zwraca on uwagę na pozycję Neptuna, bo, jak zauważył, najbardziej bowiem męczący są wrogowie… iluzoryczni (s. 271).


Lista lektur będzie aktualizowana wraz z pojawianiem się na rynku lub w internecie kolejnych godnych polecenia publikacji.

Wiedza i doświadczenie astrologa przyrastają w miarę jego pracy i praktyki profesjonalnej. Astrolog powinien nieustannie rozwijać swoją wyobraźnię doświadczenia życiowego. Może to robić bezpośrednio, jak również poprzez studia nad relacjami ludzi o ich losach, przygodach i przeżyciach. Najważniejsze jest jednak, aby był on otwarty na doświadczanie kondycji ludzkiej, bez uprzedzeń i własnych zaściankowych wyobrażeń.

Leon Zawadzki, „Ariadna. Labirynt”, s. 182-183

Tak oto astrologia staje się ważnym głosem w wielkim studium istoty ludzkiej. Rozumiana jako część humanistyki, wiedzy o Człowieku – jak mało która gałąź tej wiedzy uczy dostojeństwa istoty ludzkiej i wyrabia szacunek dla tajemnicy Istnienia. Nie jest łatwa. Nie ma w niej miejsca na nieuważność i lenistwo. Nigdy nie będzie tanią receptą na szczęście ani zabawką dla ignorantów. Swoje tajemnice objawi tylko najpilniejszym i najszlachetniejszym. Przed żądnymi rozgłosu i władzy pożądliwcami będzie bronić się, podsuwając im pseudomistyczny bełkot i w ten sposób czyniąc ich pośmiewiskiem tłumów. Tym jednak, którzy mają czyste serce i otwarty umysł, astrologia ukaże największe tajniki ludzkiego losu.

Włodzimierz H. Zylbertal, „Kosmiczny dar tożsamości”, s. 16

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s